خانواده فهیم فرخاری در پی عدالت سرگردان اند

کابل - ۳ دلو ۱۳۹۹: امروز نزدیکان فهیم فرخاری و جمعی از شهریان کابل و تخار گردهم آمدند تا برای وی دادخواهی کنند.

زلمی «ذلیلزاد»، پدروکیل جنایتکاران که بین مردم خریداری ندارد

زلمی خلیلزاد از قریب پنج‌دهه است که در تباهی و بربادی افغانستان دستان خونین دارد. این خاین منحیث وایسرای کاخ‌سفید، با اکت و اداهای به ظاهر «صلح»خواهانه سیاست‌های شیطانی امریکا را در وطن ما پیاده نمود و در تقویت بنیادگرایی اسلامی جانفشانی کرد که از آن غده‌های سرطانی چون جهادیان، طالبان، داعشیان، القاعده، حزب‌التحریر، جمعیت اصلاح و گندهای دیگری سر برآورده افغانستان را به جهالتکده و کشتارگاه مردمش مبدل ساخت.

محاکمه کرزی مداری در پیام‌های فیسبوکی هموطنان آگاه

این روزها که «پروسه صلح» افغانستان را به حمام خون بدل ساخته است، بازار تسلیت‌نویسی از سوی حکام و یک تعداد سیاسیون مسبب تباهی وطن آنقدر گرم است که فکر میکنم تسلیت‌نامه‌ها از قبل نوشته شده و فقط جای خالی محل حادثه و تاریخ پر شده به نشر می‌رسند تا مبادا در پخش تسلیت‌نامه از همدیگر عقب بمانند.

نظیفه قربانی دیگر جنایات سگان زنجیری پیرمقل

بتاریخ ۳۰ سنبله ۱۳۹۹ از ولسوالی رستاق ولایت تخار خبر تکان‌دهنده‌ تیرباران زن جوانی بنام نظیفه توسط شوهرش در شبکه‌های اجتماعی ‍پخش شد که خشم همگان را برانگیخت و بار دیگر چهره کریه جامعه مردسالار، ضد زن و حاکمیت تفنگداران جنایتکار در گوشه و کنار کشور را به نمایش گذاشت.

تصاویری از نمایشات لمپنانه شورای‌نظاری در جاده‌های کابل

امروز یکبار دیگر جوانک‌های ناآگاه و فریب‌خورده شورای‌نظاری در جاده‌های شهر کابل بیرون شده و با نمایش اسلحه و فیرهای هوایی مسبب آزار و اذیت باشندگان شهر گردیدند. این اوباشان که گویا زیر نام عزاداری به شهرگشت می‌پردازند، اما عملکرد شان کابلیان را به یاد سال‌های خون و خیانت تنظیم‌های جهادی می‌اندازد، وقتی هر کوچه شهر مبدل به سنگر و قرارگاه و پوسته یک تنظیم جهادی شده و هر تفنگدار مردم عام را لچ می‌کرد.

ورس، گوشه‌ای‌‌ فراموش‌شده‌ و مملو از درد و مشقت

ورس یکی از ولسوالی‌های دور افتاده و مرتفع ولایت بامیان است که باشندگانش با فقر و مصایب گوناگون در دره‌های پُر‌خم و پیچ زندگی مشقت‌باری را سپری می‌کنند. مردم ورس با زمین اندک و معدود حیوانات مشغول زراعت و مالداری اند که اگر همه ‌سال نیم نیروی‌کار خویش را در بازار سایر مناطق و شهرها نفروشند، از فاقگی خواهند مُرد.

گل‌آرام، نمادی از خروش خفته زنان افغان علیه طالبان ددمنش.

طالبان خونریز در ۲ سرطان ۱۳۹۹ بر قریه سرتگاب ولسوالی پاتو، ولایت دایکندی یورش بردند که با مقاومت دلیرانه باشندگان محل روبرو گشت. گرچه این جنگ تحمیلی از مردم محروم ما یک قربانی و چند زخمی گرفت ولی آنچه در این نبرد دو شبانه‌روزی مایه فخر و خرسندی می‌باشد، ایستادگی گل‌‌آرام، زنی جوان در کنار مردان محل بود. وی که از ناحیه مچ دست جراحت برداشته و یک گلوله از زیر گلویش با اندک تماس رد شده، اکنون در شفاخانه بستر است.

یک سال زندگی شکنجه‌بار در ایران تحت حاکمیت جلادان مذهبی

سال ۱۳۶۰ بود که به علت وضع بد امنیتی از کابل به پشاور رفتم. اواخر همین سال تصمیم گرفتم ایران بروم. با تعدادی از هموطنان مناطق مرکزی که مجوز رسمی سفر برای هژده نفر به ایران را داشتند، آشنا شدم. با آنان یکجا از پشاور به کویته و از آنجا به تفتان رسیدیم.

مشت‌های فیسبوکی هموطنان بر پوزه یک آخوندک ضدزن

به تاریخ اول سرطان ١٣٩٩ بی‌بی‌سی فارسی در گزارشی به‌مناسبت «روز جهانی یوگا»، تصاویر دختران ورزشکار افغان در کابل را پخش نمود که در دامنه تپه‌های غرب کابل مشغول حرکات یوگا اند.

اصل‌الدین مبارز، فرزند برومند چاه‌آب جاودانه شد!

مردم ولسوالی چاه‌آب تخار بار دگر در سوگ نشسته و یک تن از مدافعان واقعی شان را که در پاسبانی از خواست‌های آنان علیه جنگسالاران ستم‌پیشه و طالبان ددمنش سلاح به دست گرفته بود، از دست دادند. اصل‌الدین «مبارز»، سرگروپ «نهضت جوانان امید» که از مدتی بدینسو خواب جنایتکاران را در چاه‌آب آشفته و اکثر آنان را فراری ساخته بود، در یک کمین دشمن با جمعی از رفقایش به شهادت رسید.

مقالات برگزیده

مقالات رسیده

هنر و ادبیات

از صفحات تاریخ ما

تعداد مهمانان حاضر: 160 نفر