د غویی اوومې او اتمې جنایتکارانو له محاکمې پرته، زمونږ خلک سوله او ښیرازي نشی لیدلی!

که څه هم د غویی اتمې او اوومې له تورو ورځو کلونه تیریږي، خو لا تراوسه هم زمونږ کړیدلي خلک ددغو دوه بدمرغه ورځو له ناورین څخه خلاصون نلري. دوه کرغیړنې ورځې چی زمونږ له ولس څخه یی په زرګونو قربانیانې واخیستلې؛ په میلیونونو یی بی‎کوره کړل؛ زرګونو په آزادۍ‎مین او باوجدانه انسانان یی له منځه یوړل؛ له ۷ کلن ماشوم څخه تر ۷۰ کلنو میندو جنسی‎تیری وشو؛ زمونږ ټولنیز او اقتصادی بنسټونه له منځه ولاړل؛ د ولس شتمنۍ لوټ او ویجاړې شوي؛ او په سلګونو نورې بی‎رحمۍ او کړاونه. ټول ولس ته دا په ډاګه شوه چی د هیواد نننې ناورین او بدمرغیو لاملان د خلق ـ پرچم مشران او د تنظیمي ډلو واکداران دي. ددوی د خیانت پایله وه چی افغانستان د پاکستان او ایران زورواکو دولتونو او د امریکا تر مشرۍ لاندې د څلویښتو هیوادونو د لاسوهنو په ډګر بدل شو.

د فرخندې په وینو ککړې جامې د بنسټ‎پالانو او نیواکګرو پر وړاندې د مبارزې بیرغ کړو!

په کابل کی د فرخندې د وژل کیدو له ویرونکی ورځ یو کال تیر شو چی نه یواځی زمونږ ولس بلکه ټوله نړۍ یی په هیبت او ویره کی ډوبه کړه. خو د کرغیړنو واکمنانو ناولو وجدانونو هیڅ ټکان ونخوړ او تر اوسه اصلی وژونکی او د هغوی ملاتړی د عدالت له منګولو څخه بهر دی او په تیر یو کال کی په ګڼو چارو هڅه وشوه چی زمونږ د وخت د تاریخ په زړه‎بوږنونکی ځناورتوب پرده واچول شي.

د بنسټ‎پالۍ او نیواک پر وړاندې مبارزه د افغان ښځو خلاصون په لار کی لومړنی ګام دی!

سږ کال په داسی حال کی د مارچ اتمه د ښځو نړیواله ورځ لمانځو چی له بده‎مرغه په هیواد کی هره ورځ د ښځو پر وړاندی د وژنې، تیري، وهلو ټکولو د غوږونو او پوزو د پری‌کولو شاهدان یو. په همدې حال کی ګورو چی لاتر اوسه هم د فرخندې، رخشانې او ددې خاورې لسګونو نورو ښځو وژونکي پرته له محاکمې او پوښتلو خپلې زورواکۍ ته دوام ورکوي او د دولتي او غیردولتي سترو جنایتکارانو ملاتړ له ځانه سره لري.

یوازی د نیواکګرو او د هغوی چوپړانو په شړلو سره دموکراسۍ او هوساینی ته رسیدلی شو!

پر افغانستان د امریکا له تیري څخه څوارلس کاله تیر شول. نیواکګر د «ترهګرۍ سره مبارزې» تر نامه لاندی ډګر ته راغلل او په وژنه، لوټولو، په بی‎ساری توګه د مخدره توګه وده او جګړې ته په لمنه وهلو او هیرویین‎سالارانو په پنډولو یی، دغه هیواد د بی‎دفاع خلکو په هدیره بدل کړو. نیواکګرو خپلو اقتصادی او اوږدمهاله موخو ته رسیدو لپاره په افغانستان کی پوځي هډې جوړې کړی ترڅو وکولای شی تر ډیرو کلونو زمونږ په خاوره کی د ځناورتوب او شډلتیا اور بل وساتي.

له خپلواکۍ څخه بی‌برخې ولس، هیڅکله عدالت، دموکراسۍ او پرمختګ ته نشي رسیدلی!

د افغانستان خپلواکۍ بیرته لاسه‎روړو ۹۶مې کلیزې په درشل کی یو او نن هم زمونږ هیواد د امریکایی یرغلګرو او د هغوی سیمیزو چوپړانو په ولکه کی ډیری سختی ورځې تیروي.

امان الله خان او د هغه مشروطه‎غوښتونکو یارانو په ټینګ هوډ او له نړۍ او خلکو څخه په صحیح تحلیل سره بیکاره، عیاش، خپل‎سری او د هیواد پرمختګ خنډ شاه په یو حیرانونکی حرکت سره له منځه یووړ او د انګلیسی یرغلګرو پر وړاندی یی توره له پوښه راویستله او زمونږ د نیکونو د وینو په بیه یی راتلونکی نسل لپاره د آزادۍ او خپلواکۍ زیری راوړو.

کرغیړن ملاعمر د امریکا او پاکستان د لاس نیانځکه وه!

له دوه لسیزو راهیسی زمونږ کړیدلي ولس د یوه ناپوه، ځناور او د ملاعمر په نامه یو نامعلوم کس په فرمانونو صادرولو سره، وینه‎بهیدنه او ویجاړی او کړاونه و آزمایل. ملا عمر د وطن‎پلورنې او ناپوهۍ او شلډلتیا نښه وه او د طالبان «تحریک» هم زمونږ د هیواد په تاریخ کی د انسان او ښځې ضد ډلې په توګه ثبت شوی.

نور نو ټولو ته په ډاګه ده چی ملاعمر او ډله یی د امریکا او انګلستان ګډه پروژه وه چی د پاکستان آی‎اس‎آی په مرسته هغه سینګار او ډګر ته راکښته شوه. ملاعمر ددی عصر «ملای لنګ» په څیر، د آی‎اس‎آی شیطانی دستګاه د لاس یو بی‎واکه نیانځکه وه چی له کلونو راهیسی یی هغه په کویټه او کراچی کی تر خپل نظر لاندی په پټنځایونو کی بندی وساته، خو په رسنیو کی د «امیرالمومنین» تر نامه لاندی د هغه په لاسلیک اعلامې خپرولی او ویره یی منځته راوړله. کله چی ددغې نیانځکی د ګټې اخیستو موده پای ته ورسیده، له راز او ذلت څخه ډګ مرګ یی د بادار له لوری اعلان شو.

د فرخندې وینه د هر شرافتمند افغان وجدان دی، پرې‎نږدو چی خاینان زمونږ وجدان تر پښو لاندی کړي!

په کابل کی په ځناورتوب سره د فرخندې وژل‎کیدو نه یوازی افغانستان بلکه ټوله نړۍ ولړزوله. فرخنده د هغه اولس پر وړاندی د ځناورتوب بیلګه شوه چی له څلورو لسیزو راهیسی د نیواک او ناپوهۍ او جنایت په دوزخ کی سوزیږي. دغې پیښې اولس سره یو کړ او له هری‎خوا د عدالت‎غوښتنی آواز را اوچت شو چی په پایله کی د «ملی ځناورتوب» دولت اړ شو د اولس قهر کښینولو لپاره یوه فرمایشی محاکمه ونیسی.

خو له لومړیو ورځو څرګنده وه چی واکمن انسان‎وژونکي غواړي د فرخندې اصلی داړونکی له مرګه وژغوري او په چل او ول د خلکو اعتراضونه مهار کړي. په سر کی هغه امنیتی ځواکونه چی په دندی کی بی‎پروای کړی وه او هغه چارواکی چی له دغی پیښې څخه یی ملاتړ کړی وو له پوښتلو وژغول شول، وروسته یی د شورای نظار د حبیب ده‎افغانان په څیر څو تنو کوڅه‎ډوبو چی په دی پیښه کی ښکیل ول د نیول ژمنه وکړه ولی تر ننه پوری و نه نیول شول.

د ښوونکو اعتصاب په سراسری غورځنګ بدل ګړو!

څو ورځې کیږي چی د افغانستان کړیدلي ښوونکي له «بیوزله ښوونکي او د دولت درواغجنی ژمنې»، «ښوونکی ډوډۍ نلری، ښوونکی استوګنځي نلری، ښوونکی پوره‎وړی دی» او شعارونو سره...د اعتراض په توګه په ۱۹ ولایتونو کی کاری اعتصاب کړی ولی د تل په څیر د دولت غوږونه کاڼه دی او غواړی چی له دغی ولولې سترګې پټی کړي.

برسیره پردی چی زمونږ په هیواد کی ښوونکي ستر رول لوبوي، ولی هغوی د ټولنی بی‎برخی او ځپل شوی قشرونو پوری تړاو لری چی د لاسپوڅو رژیمونو په بدلون سره دوی پرته له بدمرغۍ او بیوزلۍ او دربدرۍ په خپل ژوند کی هیڅ هوساینه نده لیدلی.اوس هم هغوی د وزارت یا وکالت څوکۍ ترلاسه کولو لپاره مبارزه نکوی او نه له دغه فاسد دولت څخه کومه لوړه تمه لري. هغوی وای، غنی او عبدالله چی د جان کیری په مرسته د ملی‎ځناورتوب دسترخوان ګِرد چاپیره ناست دی، د ټاکنو پر مهال دوی ژمنه کړی وه چی د واکمنۍ په لومړیو ۶ میاشتو کی به هر ښوونکي ته یوه نمره ځمکه، د تنخوا لوړول او د لوست ساعتونو کمول اجرا کړي، ولی تر ننه پوری هغوی د ښوونکو ژوند ښیرازۍ ته هیڅ پام ندی کړی نو ځکه دا ځل هغوی په مدنی توګه راولاړ شوی، غواړي چی خپل حق ترلاسه کړي.

د غویي اوومې او اتمې ناولې څیرې لاتراوسه د ملت په برخه‎لیک واکمنې دي!

زموږ د خاورې وینې تویونې تاریخ کې د غویي اتمه او اوومه، دوه غمجنې او ناورین څخه ډکې ورځې دي چې جنایت او ویجاړتوب سره یې نه پریکیدونکې غوټه خوړلې او هیڅ کله به د یاده ونه ویستل شي.

که څه هم د ۱۳۵۷ کال د غویي په اوومه د خلق او پرچم واکدارانو د شوروي یرغل لپاره لاره هواره کړه او د ویجاړتوب او مهاجرت ترڅنګ یې د یونیم میلیون انسانانو وینه وبهوله، دغه راز د ۱۳۷۱ کال د غویي اتمې هم نه یوازې د روسیې پروړاندې د مقاومت جګړې ۱۴ کلنې هڅې دمنځه ویوړې، بلکې د هغه څخه څو وارې په ناوړه توګه افغانستان یې د وینو په حمام او کنډوالې بدل کړ. د غویي اتمې عاملینو د هیواد ټولې زیربناوې او روبناوې له خاورو سره خاورې کړې او د خلکو د ژوند نظام یې ټوټه ټوټه کړ.

فرخنده

څرنګه چی څرګنده وه، د امریکا لخوا د ملی ځناورتوب حکومت پر خلکو تپلو سره، افغانستان نور هم د بدمرغیو او ننګونو کندی ته ورولوید. بیوزلي او بی‎کاري او فساد او زورواکي له یوې خوا او د جګړې زوراخیستنه او ځان‎وژنو او چاودنو له بل پلوه زمونږ د بی‎ګناه خلکو ژوند تورتم کړی.

په بی‎رحمۍ سره د فرخندې تر وژل کیدو وروسته، په بدخشان، هلمند، بلخ، غزنی، خوست، ننګرهار، کابل، فراه او ټول افغانستان کی په زړه‎بوږنوکو پیښو کی د هیوادوالو وژنې په هیواد کی د خواشینۍ وریځې خورې کړې. د ۳۱ بیوزلو هیوادوالو برمته کول، په بدخشان کی د داعشیانو له‎خوا د ملی اردو سرتیرو سرونه پرې کول او ددی ناخوالو پر وړاندې د ع-غ او د هغوی د تالي‎څټو چوپتیا، ددغه شړیدلي او فاسد دولت پر وړاندی د خلکو کینه لا زیاته کړه.

مقالی

هنر او ادبیات

د تاریخ له پاڼو څخه

مونږ 125 میلمانه آنلاین لرو