خشم و انزجار مردم امریکا از تجاوز آنکشور بر ایران
- رده: گزارشها
- نویسنده: میرویس
- منتشر شده در یکشنبه، 09 حمل 1405
دولت جنایتپیشه و اشغالگر امریکا با رییسجمهوران فاسد و خونخوارش، یکی از بدنامترین نظامهای سیاسی جهان بهشمار میرود که همواره خشم و نفرت مردم آزادیخواه و ضد استعمار را برانگیخته است. اما پس از حمایت مستقیم از کشتار مردم غزه، افشای اسناد «اپستین» که میزان هولناک فساد اخلاقی مقامات و ابرسرمایهداران را برملا ساخت و تجاوز نظامی بر ایران این بار موجی از نارضایتی در درون جامعه امریکا نیز سربرآورده است. با آنکه مزدوران و خاینان ایرانی از جنس رضا شاه، عبدالله مهتدی، حمید تقوایی و... دست به دامن امریکا دراز نموده از این کشور خونریز امید «آزادی» ایران را دارند ولی اکثریت مردم این کشور با برگزاری اعتراضات و راهپیماییها انزجار خود را از سیستم پوسیده و چهرههای فاسد آن آشکارا بیان میکنند و خواهان توقف جنگهای جنایتکارانه اند.
جین فوندا، از رهبران اعتراضات «بدون پادشاهان» در کنار شهرت گستردهاش در سینمای هالیوود بهعنوان یکی از چهرههای برجسته فعال سیاسی و اجتماعی نیز شناخته میشود. او در دهه ۱۹۷۰ میلادی با موضعگیری صریح علیه جنگ ویتنام به نمادی از جنبش ضد جنگ بدل شد و سفرش به ویتنام شمالی در سال ۱۹۷۲ عکسالعملهای وسیع و جنجالهای فراوانی را در پی داشت. این اقدام سبب شد تا برخی او را با لقب «هانوی جین» یاد کنند. در سالهای بعد نیز به فعالیتهای خود در عرصههای عدالت اجتماعی، حقوق بشر و بهویژه مخالفت با جنگ عراق ادامه داد و بارها در تجمعات و حرکتهای اعتراضی حضور یافت و چندین بار به طور موقت دستگیر و زندانی گردید.
به تاریخ ۲۸ مارچ ۲۰۲۶، میلیونها تن در نقاط مختلف امریکا زیر شعار «بدون پادشاهان» (No Kings) به جادهها ریختند. این حرکت اعتراضی فریادی بود علیه جنگها و جنایتهایی که بهگفته معترضان از سوی دولت امریکا در سراسر جهان به پیش برده میشود. این تظاهرات با حضور و رهبری هنرمندان نامدار چون رابرت دنیرو، جین فوندا، بروس اسپرینگستین، جون بائز و شمار دیگری از شخصیتهای سرشناس برگزار شد که در سخنرانیهای خود با لحنی تند به سیاستهای دولت ترامپ و حامیان آن با شبکههای فاسد قدرت از جمله حلقههای وابسته به «اپستین»، حمله کردند.
رابرت دنیرو، بازیگر هالیوود در سخنرانی خود خطاب به اشتراککنندگان گفت:
«زمان آن رسیده که به پادشاهان نه بگوییم. زمان آن رسیده که به دونالد ترامپ نه بگوییم. دیگر بس است. نه به ترامپ پادشاه، نه به جنگهای بیهودهای که منابع ما را میدزدند، نیروهای شجاع ما را قربانی میکنند و بیگناهان را قتلعام میکنند. نه به رهبر فاسدی که خودش و دوستانش از طبقه اپستین را ثروتمند میکند. نه به گرفتن خدمات صحی از آسیبپذیرترین همسایههای ما، نه به مواد غذایی که توان خرید برایش نیست، نه به انرژی گران، نه به مسکن غیرقابلدسترس و نه به تورمی که از زمان کرونا به بالاترین سطح خود رسیده است. نه به ماموران حکومتی نقابدار که همسایههای ما را در خیابانها به گلوله میبندند. ترامپ باید متوقف شود. او نمیتواند این همه کارهای پرفساد و خراب را بدون همدستی کانگرس و افراد فاسد در ادارهاش انجام دهد.»
در همین حال، اشتراککنندگان تجاوز امریکا–اسراییل بر ایران را بهشدت محکوم کردند و تأکید ورزیدند که ترامپ با دامنزدن به این جنگها میکوشد فساد اخلاقی و مالی خود و حلقه نزدیکانش را پنهان سازد و سربازان امریکایی را در راه منافع شخصیاش بیهوده قربانی کند.
بروس اسپرینگستین، آوازخوان معترض امریکایی
بروس اسپرینگستین، آوازخوان معترض امریکایی در ایالت مینهسوتا آهنگ «خیابانهای میناپولیس» را که به یاد الکس پریتی و رِنی گود، دو قربانی خشونت پولیس ساخته شده اجرا کرد. او در سخنانش تصریح نمود که دولت امریکا نهتنها بر مردم دیگر کشورها رحم نمیکند بلکه با شهروندان خود نیز برخوردی خشونتآمیز دارد و آنان را در سرکها بهگونهای وحشیانه سرکوب، لتوکوب و حتی به قتل میرساند.
ویبسایت «بدون پادشاهان» نیز به همین مناسبت در صفحه خود نگاشته است:
«پولیس مخفیِ نقابدار که جوامع ما را به وحشت میاندازد. یک جنگ غیرقانونی و فاجعهبار که ما را در معرض خطر قرار داده و هزینههای ما را بالا برده است. حمله به آزادی بیان ما، حقوق مدنی ما و آزادی رأیدادن ما. افزایش هزینهها که خانوادهها را تا مرز فروپاشی پیش میبرد. ترامپ میخواهد همچون یک مستبد بر ما حکومت کند. اما اینجا امریکا است و قدرت از آن مردم است، نه از آن پادشاهان خودخوانده یا همدستان میلیاردرشان.
امریکا تاریخ طولانیای در برتریطلبی سفیدپوستان دارد و در آن حقوق رنگینپوستان سرکوب شده است. اما در عین حال تاریخ ما بهروشنی نشان میدهد که جنبشهای برخاسته از مردم، راهی هستند که از طریق آن میتوان به استبداد پایان داد.»
هرچند دولت امریکا در کارنامه خود قتل هزاران انسان در سراسر جهان را دارد و در سرنگونی دهها رژیم ملی و دموکراتیک دست داشته اما حساب این حاکمیت جنایتپیشه از مردم و ستمکشان آن کشور جدا است. همانگونه که حکومتهای فاسد و دستنشانده کرزی و غنی–عبدالله و نیز رژیم مستبد، سرکوبگر و قرونوسطایی طالبان نماینده واقعی مردم افغانستان نیستند، دولت متجاوز امریکا نیز نماینده مردمش نه بلکه مجری سیاستهای ابرسرمایهداران و نیروهای استثمارگر بهشمار میرود. این نظام که در حالت احتضار به سر میبرد زیر فشار اعتراضات فزاینده داخلی و مقاومت فلسطینوار ایران آخرین ضربات را به آن وارد کرد و با ادامه این وضعیت، فروپاشی آن نزدیکتر میشود.
