غزه، نماد مقاومت و ایستادگی و درس بزرگ آزادی
- رده: مقالات
- نویسنده: میرویس
- منتشر شده در دوشنبه، 07 دلو 1404
بیش از دو سال از مقاومت و پیکار افسانهای مردم غزه در برابر تهدید، تجاوز و وحشیگری امریکا و سگ هار و زنجیری آن میگذرد، آنان نهتنها تسلیم شدن را به تمسخر گرفتند بلکه امپریالیزم امریکا و رژیم صهیونیستی را با شکستی مفتضح و تاریخی روبرو کردند. این مقاومت بیمانند فلسطینیان دلیر، آگاه، عاشق توفانی وطن و آزادی باید به سرمشق ما و تمام ملتهای دربند جهان بدل شود و بدانند که میتوان با دستان خالی اما ارادهای پولادین، وحدت میهندوستانهی عاری از جهالتهای قومی و مذهبی، حتی پوزهی یک «ابرقدرت» با متحدانش را بر زمین مالید و خوار کرد. هرچند در مورد جنایات، نسلکشی و ددمنشی رژیم صهیونیستی و حامی خونآشامترش امریکا در سرزمین های فلسطین خبرها و مستندهای نسبتا فراوان ـ نه به لطف رسانههای مزدور و امریکاپرست غربی منجمله «افغانستان انترنشنال» و امثالش بلکه به بهای خون حدود ۳۰۰ گزارشگر شهید فلسطینیـ منتشر شده اند، ولی امپراتوری رسانهای غرب کماکان و با سانسور خاینانهای میکوشند از آنچه در فلسطین میگذرد مردم دنیا حتیالامکان در بیاطلاعی کامل به سر برند.
در ادامه، ترجمه بخشهایی از تازهترین گزارش درباره شکنجه، تحقیر و بدرفتاریهای ددمنشانه با زندانیان فلسطینی در اسراییل را میآوریم که سازمان حقوق بشر اسراییل (بتسلیم) انتشار داده است و چهره خونین و جنایتپیشهای آن کشور را عریان میسازد جایی که اراذل فراریِ چند قاته غدار جمهوریتی و نیز مادرفروشان شاهطلب و چپنمای ایران خود را زیر پای رژیم صهیونیستی آن انداخته اند تا با تجزیه ایران و افغانستان بر سر توپ و تانک «سیا» به کابل و تهران به قدرت نصب شوند.
احمد سعدات، عضو جبهه «خلق برای آزادی فلسطین» که از سال ۲۰۰۱ تاکنون در شکنجهگاههای اسراییل به سر میبرد و از درون زندان نیز به مبارزه خود ادامه میدهد.
جهنم زنده
جنوری ۲۰۲۶
نظام زندانهای اسراییل بهمثابه شبکهای از اردوگاههای شکنجه
در ماه جولای ۲۰۲۴، سازمان بتسلیم گزارش «به جهنم خوش آمدید» را منتشر کرد، گزارشی درباره برخورد با زندانیان فلسطینی در نظام زندانهای اسراییل و نگهداری آنان در اردوگاههای شکنجه تحت شرایط غیرانسانی. این گزارش بر اساس شهادت ۵۵ زن و مرد فلسطینی تنظیم شده بود که از تاریخ ۷ اکتوبر ۲۰۲۳ به اینسو در زندانها و مراکز بازداشت اسراییل نگهداری شده بودند. این شهادتها پیامدهای یک روند شتابزده را آشکار ساخت که طی آن تأسیسات زندانهای اسراییل (چه نظامی و چه ملکی) به شبکهای از اردوگاهها بدل شدند که آزار و اذیت زندانیان در آنها بهعنوان یک سیاست اعمال میشود. مکانی از این دست که هر فردی با ورود به آن محکوم به رنج و درد شدید، عامدانه و بیوقفه میگردد در عمل بهمثابه یک اردوگاه شکنجه کار میکند.
...
شهادت دادن زندانیان آزادشده نشاندهنده الگویی شدید و نگرانکننده از خشونت جنسی در مراکز بازداشت و زندانهاست که از تهدید به تجاوز جنسی و برهنهسازی اجباری آغاز میشود و تا تجاوزهای جنسی واقعی ادامه مییابد. این موارد شامل ضربوشتم اندام تناسلی که منجر به جراحات شدید شده، رهاکردن سگها بر سر زندانیان و نفوذ اجباری مقعدی با اشیای مختلف میگردد.
...
زندانیان فلسطینی قبل و بعد از رهایی از شکنجهگاه فاشیستهای صهیونیستی.
بر بنیاد نظارت و مستندسازی پیوسته سازمان بتسلیم از آغاز جنگ تا پایان ماه دسامبر ۲۰۲۵، ۸۴ زندانی فلسطینی (از جمله یک کودک) که هویت آنان مشخص است در زندانها و مراکز بازداشت اسراییل جان باختهاند.
...
چندین زندانی که بهتازگی آزاد شدهاند و با سازمان بتسلیم گفتوگو کردهاند از تجربهکردن یا شاهدبودن خشونت جنسی در دوران بازداشت خبر دادهاند. روایتهای آنان از تجاوز جنسی، تهدید به تجاوز، برهنهسازی اجباری، آسیبهای شدید به اندام تناسلی بر اثر ضربوشتم، حمله با استفاده از سگها و نفوذ اجباری مقعدی با اشیای مختلف سخن میگوید.
...
«در جریان شکنجه یکی از سربازان به من تجاوز کرد. او یک چوب را داخل مقعدم فرو برد، حدود یک دقیقه همانجا نگه داشت و بعد آن را بیرون کشید. سپس دوباره با شدت بیشتر آن را داخل کرد و من با تمام توان فریاد کشیدم. بعد از یک دقیقه دوباره چوب را بیرون کشیده به من گفت دهانم را باز کنم، چوب را داخل دهانم فرو کرد و مرا مجبور ساخت آن را لیس بزنم.»
از شهادت تامر قرموت، ۴۱ ساله، پدر پنج فرزند از بیتلاهیا در شمال نوار غزه.
او در مرکز بازداشت سدهتیمان و زندان نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۵ آزاد شده است.
«یکی از آنان [نگهبانان] روی پشتم نشست دیگری روی سرم پا گذاشت و سومی تلاش کرد چیزی سخت را داخل مقعدم فرو برد. سعی کردم ماهیچههایم را منقبض کنم و مقاومت نمایم اما موفق شدند آن را داخل کنند. درد وحشتناک بود و من فریاد میکشیدم اما این کار را شش بار تکرار کردند. سپس احساس کردم نوعی مایع روی پشت بدنم ریختند، نمیدانم چه بود. هر سه در حالی که مرا شکنجه و تجاوز میکردند میخندیدند و تمسخر مینمودند.»
از شهادت سامی الساعی، ۴۶ ساله، پدر شش فرزند از طولکرم در کرانه باختری.
او در زندان مجیدو نگهداری شده و در ۱۰ جون ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
شکنجه، بدرفتاری و تجاوز جنسی علیه زندانیان در زندانهای رژیم صهیونیستی، ابزاری معمول برای درهمشکستن روحیه آنان است.
«در مرکز سدهتیمان، سختترین روزهای زندگیام را گذراندم. هنوز هم از آسیبهای شدید روانی رنج میبرم. مرا برهنه نگه میداشتند و سربازان سگها را به جانم میانداختند تا به من حمله کنند. آنان آلت تناسلیام را میزدند، با بست پلاستیکی آن را میبستند و باعث ورم و خونریزی میشدند.»
از شهادت س.س.
او در مرکز بازداشت سدهتیمان، زندان عوفر و زندان نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
«من همچنین زندانیانی را دیدم که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته بودند. به برخی از آنان در نواحی حساس بدن توسط سگها حمله شده بود و پس از آن نیاز به جراحی فوری داشتند. برخی از زندانیان از مقعد و مجرای ادرار خونریزی داشتند. یکی از آنان به دلیل غفلت و محرومیت از درمان، مجبور به قطع عضو شد.»
از شهادت ابراهیم فوده، ۳۵ ساله، پدر دو فرزند از بیتلاهیا در شمال نوار غزه.
او در زندان نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۴ فبروری ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
...
غزه امروز سند زندهای است بر این حقیقت هولناک که رژیم صهیونیستی وارث و ادامهدهند همان دهشت نازیها است.
«سربازان مرا بازداشت کردند و برهنه به ساختمانی نزدیک [شفاخانه الشفاء] بردند که ارتش آن را تصرف کرده و به یک پایگاه نظامی تبدیل کرده بود. دستهایم را بستند، چشمهایم را با یک تکه پارچه پوشاندند و مرا برهنه رها کردند. […] در جریان بازجویی، سربازان سگرتها را بر بدنم خاموش میکردند، اسید هیدروکلوریک روی من میریختند و با لایتر پشتم را میسوزاندند. بهسبب این سوختگیها، بینایی چشم چپم را از دست دادم.»
از شهادت محمد ابو طویله، ۳۵ ساله، پدر یک فرزند از محله الشجاعیه در شهر غزه.
او در پایگاههای نظامی داخل نوار غزه و در زندان عوفر نگهداری شده و در ۱۵ فبروری ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
...
«برای بازجویی، مرا به اتاقی میبردند که آن را “اتاق دیسکو” مینامیدند. برای شش روز در هر روز تنها یک سرپوش بوتل، آب برای نوشیدن به من میدادند و برای خوردن فقط یک بادرنگ و یک تکه نان فاسد که سرباز پیش از دادن روی آن پا گذاشته بود. پیوسته مرا میزدند و گاهی شوک برقی میدادند. از صبح تا شب روی یک چوکی فلزی مینشستم. بیرون اتاق یک بلندگوی بسیار بزرگ نصب بود که آهنگهای عبری را با صدای غیرقابل تحمل پخش میکرد، پرده گوشم پاره شد و گوشم خونریزی کرد. در اتاق تشناب وجود نداشت، بنابراین در لباسهایم ادرار میکردم.»
از شهادت س.س.
او در مرکز بازداشت سدهتیمان و در زندانهای عوفر و نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
...
ولید احمد
در ماه مارچ ۲۰۲۵ ولید احمد، نوجوان ۱۷ ساله فلسطینی که در زندان مجیدو نگهداری میشد در نتیجه گرسنگی و محرومیت از مراقبت صحی مناسب جان باخت. احمد نخستین کودک فلسطینی است که از تاریخ ۷ اکتوبر ۲۰۲۳ به اینسو در یک مرکز بازداشت اسراییل جان خود را از دست داده است. تا جنوری ۲۰۲۶، اسراییل همچنان جسد او را نزد خود نگه داشته است.
...
«در جریان بازجوییها، بازجویان تلاش میکردند مرا قانع سازند که با آنان همکاری کنم. به من وعده لباس نو و غذا میدادند اما نپذیرفتم. آنان به من گفتند که تمام خانوادهام را کشتهاند و این حرف تأثیر بسیار عمیقی بر احساساتم گذاشت. میخواستم بمیرم.»
از شهادت ابراهیم فوده، ۳۵ ساله، پدر دو فرزند از بیتلاهیا در شمال نوار غزه.
او در زندان نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۴ فبروری ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
...
دریدن و یورش سگها به زندانیان، روشی است که سربازان اسراییلی آن را از امریکاییها آموختهاند، شیوهای که پیشتر در زندان بگرام و دیگر زندانهای جهان بهکار گرفته میشد.
«بهدلیل اینکه دستهایمان تمام وقت بسیار محکم بسته شده بود، بستهای پلاستیکی پوست و گوشت مچهایم را بریده بود. همیشه خونریزی داشت و تا جایی پیش رفت که استخوانهای هر دو دستم نمایان شد. درد تیز و دایمی داشتم. وقتی وضعیت صحیام بدتر شد، سربازان مرا به جایی بردند که یک داکتر زن مرا تداوی کرد. او یک روز کامل وقت صرف کرد تا با ابتداییترین وسایل طبی، مقدار زیادی خون عفونی و لختههای خون را از انگشتانم بیرون بکشد.»
از شهادت تامر قرموت، ۴۱ ساله، پدر پنج فرزند از بیتلاهیا در شمال نوار غزه.
او در مرکز بازداشت سدهتیمان و زندان نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
...
«یک روز پس از رسیدن به سدهتیمان در پاهایم درد وحشتناکی احساس کردم. بهتدریج توان ایستادن را از دست دادم. […] در ۱۴ مارچ ۲۰۲۴، بیدار شدم و دیدم در یک حوضچه بزرگ خون دراز کشیدهام. شوکه شدم. به پاهایم نگاه کردم و دیدم خونریزی میکنند. صحنه وحشتناکی بود. شروع به فریادزدن و گریه کردم، به امید اینکه کسی برای کمک بیاید. مرا به شفاخانه زندان بردند. شنیدم که داکتر به سربازان گفت کلیههایم بهشدت آسیب دیدهاند و همین ضربهها سبب زخمهای پاهایم شده است. ده روز در شفاخانه ماندم و هفت عمل جراحی روی پاهایم انجام شد. تمام این مدت با دستبند و چشمبند بودم. در بستر بودم و هیچ حرکتی نمیتوانستم بکنم. […] حدود یک هفته بعد یک داکتر با یونیفورم نظامی به من گفت: “بشنو، جانت در خطر است. باید میان قطع هر دو پا یا مرگ یکی را انتخاب کنی.” شروع به گریه و فریاد کردم به امید اینکه کسی درد و رنج و عذاب مرا بشنود. سندی به من دادند و مرا مجبور کردند امضا کنم که با قطع هر دو پا موافق هستم.»
از شهادت جبرئیل الصفدی، ۴۵ ساله، مبتلا به دیابت، پدر شش فرزند از خانیونس در جنوب نوار غزه.
او در مرکز بازداشت سدهتیمان، زندان عوفر و زندان نفحه نگهداری شده و در ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
...
«بیشتر وقتها گرسنه بودم چون غذای بسیار کمی به ما میدادند و همان هم کیفیت بدی داشت. گاهی نان پوپنکزده بود. به یاد دارم که پس از هفت ماه بازداشت، یک سطل چای آوردند که در آن حشرات شنا میکردند و طبیعی بود که آن را ننوشیدیم.»
از شهادت تامر قرموت، ۴۱ ساله، پدر پنج فرزند از بیتلاهیا در شمال نوار غزه.
او در مرکز بازداشت سدهتیمان و زندان نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۳ اکتوبر ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
...
جورج ابراهیم عبدالله، مشهورترین زندانی سیاسی فلسطینی از جوانی به افکار مارکسیستی علاقهمند شد و به «جبهه خلق برای آزادی فلسطین» پیوست تا از آزادی فلسطین دفاع کند. او ۴۱ سال از عمر خود را در زندانهای فرانسه گذراند و بالاخره در ۲۵ جولای ۲۰۲۵ آزاد شد.
«آب را قطع کرده بودند و وقتی وصل میکردند فقط برای یک ساعت بود. مجبور بودیم آب آلوده بنوشیم. آب را در چینهای خیمه جمع میکردیم و گاهی ناچار میشدیم از تانکی تشناب آب بنوشیم.»
از شهادت ابراهیم فوده، ۳۵ ساله، پدر دو فرزند از بیتلاهیا در شمال نوار غزه.
او در زندان نقب (کتزیعوت) نگهداری شده و در ۱۴ فبروری ۲۰۲۵ آزاد گردیده است.
