محفل گرامیداشت از به جاودانگی پیوستن احمد راتب فقیری
- رده: گزارشها
- نویسنده: حزب همبستگی افغانستان
- منتشر شده در جمعه، 22 جوزا 1405
«هواداران حزب همبستگی افغانستان در اروپا» در هفتم جون ۲۰۲۶ مراسم یادبودی را به پاس کار و مبارزهی احمد راتب فقیری برگزار کرد. احمد راتب فقیری یکی از بنیانگذاران ما بود که با نهایت اندوه او را در هفتم می ۲۰۲۶ از دست دادیم.
در این برنامه که در شهر هوفددورپ هالند برگزار گردیده بود، خانواده، همرزمان و دوستداران احمد راتب فقیری شرکت ورزیده بودند.
برنامه توسط یکی از همرزمان احمد راتب که در دوران حاکمیت رژیم پوشالی خلق و پرچم، در زندان پلچرخی با وی هم بند بود، گردانندگی میشد. وی از رشادت و استقامت احمد راتب زیر شکنجههای هولناک دستگاه خاد سخن راند.
او چند ماه بعد از دستگیری خودش و احمد راتب، راتب را در زندان ملاقات نموده بود. وی یادآور شد که شکنجه و اتاقهای نمناک زندان پلچرخی جسم احمد راتب را سخت بیمار و ناتوان کرده بود، اما روحیه سرفراز انقلابیاش را نتوانسته بود بشکند. راتب با همان جسم رنجور تلاش میکرد به رفقای زندانی خود امید دهد و آنان را به ایستادگی در برابر حاکمان حکومتی و دژخیمان زندان تشویق و ترغیب نماید.
بعد از سخنان گرداننده، کلیپ ویدیویی در معرفی زندگی و مبارزه درخشان احمد راتب فقیری، به نمایش گذاشته شد.
سپس نمایندهی «هواداران حزب همبستگی افغانستان در اروپا» در سخنرانیای گفت:
«هواداران حزب همبستگی افغانستان در اروپا» سوگوار از دست دادن دو همرزم خود است؛ احمد راتب فقیری و ظفرالله صافی که با وداع نابهنگام و غافلگیرانه شان در فاصله ای کوتاه، ما را به عزا نشاندند.»
وی گفت: بهترین و ارزنده ترین یادبود از مبارزین جانباخته، بررسی زندگی مبارزاتی، سرمشق قرار دادن ارثیه بجا ماندهی آنان و ادامه راسخانهی راه شان میباشد.
نماینده هواداران در بخشی از سخنان خود افزود:
«اشاره به ایستادگی و مقاومت راتب فقیری و یارانش در شکنجهگاههای خاد اساسی نیست اساسی و مهمتر آن است که صادقانه و صمیمانه از نمونه آنان ییاموزیم. فقیریها را به عنوان الگوی مقاومت و پایداری به جامعه خود، به نسلهای بعدی جنبش آزادیخواهی مردم افغانستان معرفی کنیم. بازگو کردن آن مقاومتهای حماسی مخصوصا در شرایط فعلی بسیار مهم است، زیرا هرچند بسیار دردناک اما واقعیت است که متاسفانه امروز در جامعه ما کمتر ناظر همچو سربازیها و مقاومتهایی قهرمانانه هستیم، روحیه استقلالطلبی و آزادمنشی در جامعه رنگ باخته است. البته در سطح جهان هنوز مقاومت و ایستادگی حماسی و بینظیر مبارزین و مردم قهرمان فلسطین در برابر رژیم جنایتکار صهیونیستی اسراییل و امپریالیزم امریکا و یا ایستادگی تاریخی و ستودنی مردم و مردان و زنان زندانی سیاسی عدالتجو و انقلابی و استقلالطلب در مقابل تجاوز امریکا و الیگارشهای جنایتپیشه و خاین در سختترین شرایط در ایران و برخی نقاط دیگر جهان را شاهدیم. اما بحث روی افغانستان خود ماست که میبینیم امپریالیزم امریکا چگونه طی بیست سال اخیر آن را به سیاهچالی سوق داده است: امریکا به کمک دولتهای خاین کرزی و غنی و عبدالله در بیست سال حضورش در افغانستان روحیه قومگرایی و شوونیستی طالبی را جانشین روحیه اتحاد باافتخار ضدامپریالیستی کلیه اقوام و مذاهب وطن نمودند، تفکر و روحیهای که فقیری و یاران و همفکرانش در دفاع از آن ارزشهای بزرگ انسانی و آزادگی، هرگونه رنج و شکنجه و خطر مرگ را پذیرفتند تا چه در اسارت و چه بهخصوص بعد از رستن از نابودی توسط خاینان پرچمی و خلقی در پولیگونها، سرفرازی و سنت تسلیمناپذیری خود را همچون مردمک چشم حفظ کنند تا مبادا مثل عدهای روشنفکران پست خودفروخته به سگهای بغلی جنایتپیشگان جهادی مولود سیا و آی.اس.آی بدل شوند.»
نمایندهی هواداران در جمعبندی صحبتهای خود اظهار داشت:
«تنها راه رهایی افغانستان از چنگال ارتجاع خونخوار طالبی، داعشی و خاینان تجزیهطلب بنیادگرا و پدران امپریالیست و صهیونیست شان در وحدت و یکپارچگی ستمکشان ما تحت رهبری نیرویی انقلابی، مردمی و ملی نهفته است همان را هی که احمد راتب ارجمند ما تا آخرین لحظه زندگی به آن پشت نکرد.»
در قسمت بعدی برنامه، رویا یکی از اعضای «هواداران حزب همبستگی افغانستان در اروپا» شعری متاثر از مبارزه و شخصیت راتب فقیری را که به پشتو سروده بود، دکلمه نمود.
در این برنامه همچنان یکی دیگر از اعضای «هواداران حزب همبستگی افغانستان در اروپا» و از همرزمان قدیمی احمد راتب که تجربه کار مشترک در افغانستان تحت حاکمیت پوشالیان خلق و پرچم، با زنده یاد احمد راتب داشت، خاطرات خود را از آن دوران بازگو کرد. او در بخشی از سخنانش گفت:
«آشنایی من و زنده یاد فقیری در اواخر سال ۱۳۵۷ توسط محسن شهید، قهرمان مقاومت در شکنجه گاه جلادان اگسایی صورت گرفت و همکاری ما در آن شرایط اختناقی تا دستگیر و زندانی شدن هردوی ما الی زمستان ۱۳۶۰ ادامه یافت.
در طول کارما در کمیته که فقیری عزیز مسئولیت آن را به عهده داشت، کوچکترین غفلت، بیتوجهی، عدم مسئولیت از وی دیده نمیشد. آنچه در جریان دیدارها و جلسات از وی میدیدیم، دقت بیشتر در گزارش و گزارشدهی بود. از تمامی بحثها منظما یادداشت میگرفت و انتقادات و پیشنهادات ما را به طور دقیق به تشکیلات میرسانید و ما به اسرع وقت جواب خود را دریافت میکردیم. به آموزش و رشد آگاهی سیاسی ما توجه مبذول میداشت. ما انضباط و پرنسیبهای تشکیلاتی را از راتب فقیری فرا گرفتیم.
در آن سالها توزیع و پخش صبح رهایی، جبهه دانش و چند نشریه دیگر در بین روشنفکران انقلابی، از وظایف ما بود. ضمنا پخش شبنامه در مناطق مختلف کابل و انتقال آنها به مسوولین ولایات دیگر از سایر کارهایی بود که انجام میدادیم. راتب جان ما با وجود ابتلا به نفستنگی مزمن هیچگاهی کوچکترین اظهار خستگی از او را شاهد نبودیم.
نقش زنده یاد فقیری در ایجاد و سازماندهی «اتحادیه استادان و محصلان استقلالطلب افغانستان» مرتبط با «سازمان رهایی افغانستان» در بین روشنفکران در آن دوران بود، نیز برجسته بود. مسئولیت تعداد قابل توجهی ازاعضای این اتحادیه به نحوی به عهده احمد راتب بود.»
در مراسم، هما فقیری خواهر و همرزم احمد راتب فقیری در پیام ویدیویی، گوشهای از یادهایی از دستگیری خود و خواهر و برادرانش راتب و فرهاد و فیاض، دیگر اعضای خانواده و دوستان و آشنایانش و تحقیق و شکنجه خود و راتب را بیان داشت.
او ابراز نمود:
«راتب تنها برادرم نبود بلکه رفیق سیاسی، همرزم و همسرنوشتم بود و کسانی که سابقهی مبارزه دارند میدانند که در رزم و پیکار همسرنوشت بودن پیوند نزدیکتر و عزیزتر از هرگونه پیوند خونی است. راتب در سالهای پیش از فاجعهی ثور سال ۱۳۵۷ در پهلوی تحصیل در فاکولتهی حقوق پوهنتون کابل با «گروه انقلابی خلقهای افغانستان» که بعد از اشغال افغانستان توسط اتحاد شوروی نام «سازمان رهایی افغانستان» را به خود گرفت در ارتباط بوده به کار منظمِ سازمانی اشتغال داشت که من و خواهرم سیما و برادرانم فرهاد و فیاض بعداً در همان مسیر با او همراه گردیدیم.»
هما جریان دستگیری برادرش راتب، خودش و دیگر اعضای خانواده توسط خاد و بعد استقامت حماسی خانواده و همرزمانش و شهادت برادر کوچکش فیاض را شرح داده در ادامه گفت:
«صادقانه باور دارم که همه افتخاراتِ مقاومت ما و رفقای ما نیز به سازمان رهایی افغانستان بر میگردد و مدیون پروژهی آگاهسازی است که توسط رهبری و کادرهای سازمانی پیش برده شده نوجذبیها و کسانی را که به عضویت سازمان در میآمدند در همان آغاز از مشقات مبارزهی مخفی آگاه میساختند و با کار منظم تشکیلاتی جزوهی مخفی کاری را تدوین و جزء برنامهی درسی کمیتهیی ساخته درس میدادند و از طریق آن اعضا را با رموز کار مخفی مبارزاتی آشنا نموده پیشبین دستگیری، شکنجه و نیرنگهای جریان تحقیق میساختند و از نظر روانی آماده میکردند. این از درایت رهبری سازمان، به خصوص از جاویدنامان رفیق داکتر فیض احمد و رفیق مینا بود. آنها آن زمان در کابل بودند و با نظم و جدیت سازمانی توأم با فروتنی و صمیمیت مسئولینی را چه در بخش زنان و چه در بخش مردان تربیه کردند که این آگاهی را در ضمن بلند نگه داشتن روحیهی افراد به صفوف میرساندند.»
حریر فقیری، یگانه دختر احمد راتب فقیری هم در این برنامه حضور داشت. او به معرفی کتاب خاطرات پدرش پرداخت. کتابی که توسط راتب فقیری در مورد تاریخ مبارزاتی قرن اخیر در افغانستان، تجارب خودش و تشکیلاتی که با آن کار میکرد و زندانی شدناش، نگاشته شده است. خوشبختانه قسمت عمدهی این کتاب توسط فقیری فقید به اتمام رسیده، کارهای نهایی و چاپ آن هنوز مانده که حریر وعده داده آنها را هرچه زودتر به سرانجام میرساند.
خانم بلقیس روشن، زن مبارز افغانستان یکی دیگر از سخنرانان این برنامه بود. وی ضمن ابراز ارادت و تسلیت بخاطر جاودانه شدن احمد راتب فقیری، بیان داشت که ما باید زندگی احمد راتب و دیگر مبارزین راه آزادی را سرمشق قرار دهیم.
خانم روشن همه عناصر روشنفکر و مدعی مبارزه انقلابی مقیم خارج را مورد خطاب قرار داده گفت باید از این محیط برای امر مبارزه و آگاهیدهی حداعظم استفاده را کنیم. سپس به چند شخصیت انقلابی سایر کشور منجله هوشیمین، قوام نکرومه، جورج ابراهیم، جولیوس نیرره و... اشاره کرد که در کشورهای غربی زندگی کردند، با ایدههای مترقی و رهاییبخش آشنا شدند و بعد از بازگشت به سرزمین شان برازندهترین مبارزین زمان خود شده نقش بزرگی در رهایی مردم شان ایفا نمودند.
خانم روشن از افغانهای مقیم خارج خواست که متوجه وظایف خطیر خود باشند و نگذارند میدان برای خاینان و تجزیهطلبان و غلامان غرب خالی بماند بلکه برعکس باید زهرپراکنی آنان را فعالانه خنثی و افشا کنند.
احمد شیرزاد از همکاران فقیری در نهاد «فارو» هم تجارب و خاطرات خود را از کار مشترک با او بازگو کرد.
وحید گوهری شعرش در وصف مبارزات احمدراتب جاودان یاد را دکلمه نمود.
پیام تسلیت به مناسبت درگذشت زندهیاد فقیری از سوی «حزب همبستگی افغانستان» که از داخل افغانستان فرستاده شده بود هم در برنامه بخش گردید.
پیام ویدیویی یعقوب ابراهیمی از بستگان راتب هم در برنامه شنوانده شد.
آقای جعفرامیری از مبارزان و زندانیان سیاسی ایران مقیم هالند و از دوستان فقیری فقید ما که در برنامه شرکت داشتند طی سخنرانیای کوتاه، خاطره فقیری و سایر مبارزان راه آزادی در افغانستان، ایران، فلسطین و سایر نقاط جهان را گرامی داشت.
در پایان مرضیه فقیری همسر فقیری ما با سپاسگزاری از گرامیداشت کار و مبارزهی احمد راتب فقیری توسط «هواداران حزب همبستگی افغانستان در اروپا» سخن گفت.
