دیداری با بیجاشدگان قندوز در حاجی کمپ مزار

درد و رنج کندز خونین را می‌شود از پناهندگان کندزی که دلبندان شان را از دست داده و به ولایات دیگر بشمول مزار پناه آورده اند، بخوبی درک کرد. بیشتر بیجاشدگان در حومه میدان هوایی شهر مزار در ساحه‌ای به نام حاجی کمپ جابجا شده اند. این کمپ به حیث یک مکان موقت جهت آموزش حجاج در نزدیکی میدان هوایی تاسیس شده بود بنا برای بودباش خانواده‌ها حداقل امکانات زندگی را نیز در خود ندارد. بخصوص نبود تشناب‌های کافی، برای زنان مشکلات فراوانی به همراه دارد.

جنگ و پیشروی طالبان در فراه

فراه با آنکه در چند سال گذشته از امنیت چندانی برخوردار نبود و بسیاری از ولسوالی‌های آن در چنگ طالبان قرار داشتند اما در یک هفته گذشته حملات این گروه بر برخی مناطق در اطراف شهر فراه شدت گرفته که مردم را نگران ساخته اکثریت آنان به مناطق دیگر آواره شده اند.

طالبان نخست روکن، نوبهار، رج، گنهکان، ختی‌وان، ملاها، ده هک، برنگتوت و برخی قریه‌های دیگر در اطراف شهر را مورد حمله قرار داده و تمامی این مناطق را در کنترول گرفتند و خود شانرا تا حدود دو کیلومتری دفتر والی به منطقه باغ پل رساندند.

جنایات جنگی امریکا در ولسوالی اچین

به تاریخ ۷ میزان ۱۳۹۵ (۲۸ سپتامبر ۲۰۱۶) شماری از مردم قریه شدل ولسوالی اچین در ولایت ننگرهار جهت پذیرایی از حاجی احمدشاه که از مراسم حج برگشته بود دور هم جمع شده بودند. مردم سرگرم پختن دیگ و آماده کردن نان به مهمانان بودند که دو طیاره جیت و یک طیاره بی‌پیلوت امریکا شروع به بمباردمان می‌کند که در نتیجه ۱۴ تن کشته و ۱۶ تن دیگر زخمی می‌شوند. اکثر رسانه‌های افغانستان طبق معمول در برابر جنایات امریکا چشم پوشیده کمتر به آن می‌پردازند.

بدخشانیان مصارف زندگی خود را چگونه تامین می‌کنند؟

ولایت بدخشان دارای ۲۷ واحد اداری بوده یک ولسوالی درجه اول، ۱۵ ولسوالی درجه دوم و ۱۱ ولسوالی درجه سوم است که مجموعا ۱۵۴۵ قریه را در بر گرفته با تاجیکستان، چین و پاکستان هم‌سرحد است. به اساس آمار دولتی نفوس این ولایت ۱۲۵۲۹۶۳ می‌باشد.

بدخشان از جمله ولایات فقیر اما بزرگ و پرنفوس افغانستان است که فاصله مرکز آن از کابل ۶۰۰ کیلومتر می‌باشد. برای رسیدن به ولسوالی‌های دوردست، باید روزها صعب‌العبورترین راه‌های مواصلاتی را پشت سر گذاشت.

وضع رقت‌بار محصلان در ولایت بامیان

محصلان قشر حساس جامعه اند که با کسب علم و فن، آگاهی را در اجتماع منتقل می‌سازند و اگر به‌صورت درست آگاه و بسیج گردند، همراه با آموخته‌های علمی شان انقلاب اجتماعی را در راستای بهبود زندگی بار می‌آورند. اما محصلان در کشور ما در زنجیر‌های گوناگون پیچانیده شده با مصایب دردناک درگیر اند و عملا نهادهای آموزشی کشور به مراکز ستم و ارتجاع بدل گشته با امراض واگیر اجتماعی آغشته گشته اند.

محصلان در ولایت بامیان مثل اکثر مناطق دورافتاده دیگر کشور از وضعیت اسفبار رنج می‌برند. تحصیلات عالی، نیمه‌عالی (خصوصی و دولتی) و دارالمعلمین بیش از ۱۱هزار محصل را جذب نموده که تنها پوهنتون دولتی بامیان در حدود ۶۵۰۰ محصل دختر و پسر دارد. بیشترین آنان از اطراف بامیان، دایکندی و سایر ولایات گرد هم آمده‌اند.

بازهم جنایت جنگی نیروهای امریکایی در پکتیکا

بر اساس اطلاعاتی که به دست ما رسیده، در حمله هوایی نیروهای امریکایی به تاریخ ۲۲ اسد ۱۳۹۵ در قریه میناری ولسوالی خوشامند پکتیکا بیش از ۲۰ غیرنظامی به شهادت رسیده‌اند. داکتر وریشمن با چند تن از اعضای خانواده‌اش که شامل زنان و کودکان می‌شوند، از جمله قربانیان این جنایت اند. در تصاویر شهدای حادثه که از طریق صفحات فیسبوک به نشر رسیده‌، اجساد خون‌آلود داکتر وریشمن با دو پسر، یک دختر و پسر کاکایش دیده می‌شوند.

احمد مشاهد

«داکتر» احمد مشاهد بالاخره از پست دالرزای ریاست «کمیسیون مستقل اصلاحات اداری و خدمات ملکی» سبکدوش گردید​.​ ما به تاریخ ۲۹ عقرب ۱۳۹۱ طی گزارش مفصلی از جنایات،​ فساد، غارتگری‌ها و روابط مافیایی او پرده برداشتیم اما طبق معمول به آن اعتنایی صورت نگرفت. اشرف غنی به جای بازخواست از این فاسد، او را فوری در پست «مشاور ارشد ریاست جمهوری در امور اصلاحات اداری و خدمات ملکی​» جابجا کرد!

ما مجددا آن گزارش را به نشر رسانیده اعلام می‌داریم که لول دادن فاسدان و چپاولگران از یک کرسی به کرسی دیگر خیانت رذیلانه در حق ملت ماست. اشرف غنی که پیاپی لاف های بلند بالا مبنی بر «جدیت در مبارزه علیه فساد» می‌زند، در عمل ثابت می‌سازد که حامی فاسدان و عناصر ضد ملی است. احمد مشاهد با آنهمه تاریخچه پرفسادش باید همراه با فاروق وردک، ضیا مسعود، عمر زاخیلوال، عطامحمد و نظایر شان به محاکمه سپرده می‌شد. تا وقتی این شاه‌مهره های فساد مورد بازخواست جدی قرار نگیرند، هرگونه شعار «مبارزه علیه فساد» حرفهای دروغین و پوچ برای اغفال ملت است و بس.

دیدار با بازماندگان قربانیان قتل‌عام دهمزنگ

در ۲ اسد ۱۳۹۵، حملات انتحاری در دهمزنگ کابل معترضان «جنبش روشنایی» را هدف قرار داده دردآورترین فاجعه را در پایتخت به بار آور. در نتیجه این جنایت، بیش از ۹۰ تن از جوانان معصوم ما کشته و ۳۰۰ تن دیگر مجروح شدند. هرچند گروه وحشی داعش مسئولیت این قساوت را بر دوش گرفت، اما هنوز پرسش‌های فراوانی در مورد این فاجعه وجود دارند که باید حکومت به آنها پاسخ گوید.

تیزاب‌پاشی بر زنان، رسم به‌جامانده‌ی اخوانی‌ها

به تاریخ ۱۷ سرطان ۱۳۹۵ افراد ناشناس در ناحیه دهم شهر کابل به روی نفیسه ۳۵ ساله و دو کودک تیزاب پاشیدند. او اکنون در شفاخانه بستری است و می‌گوید که با هیچ‌کس دشمنی شخصی نداشته و فقط به‌خاطر زن‌بودنش مورد حمله قرار گرفته است.

نفیسه در‌حالی‌که تمام صورتش بنداژ پیچ است و در وضعیت بد روحی و جسمی به‌سر می‌برد، برایمان گفت:

رهپیمایی مسالمت‌آمیز رستاقیان توسط افراد مسلح پیرم‌قل سرکوب شد
۲۳ سرطان ۱۳۹۵: تظاهرات در اعتراض به جنایات و زورگویی‌های پیرم‌قل و چوکره‌هایش
۲۳ سرطان ۱۳۹۵: تظاهرات در اعتراض به جنایات و زورگویی‌های پیرم‌قل و چوکره‌هایش

به تاریخ ۲۳ سرطان ۱۳۹۵، تظاهرات گسترده‌ای در اعتراض به جنایات و زورگویی‌های پیرم‌قل و سرگروپانش و سایر گروه‌ها جنگسالار محلی توسط مردم مظلوم و رنجدیده ولسوالی رستاق تخار به‌طور خودجوش در چوک مرکزی شهر به راه انداخته شد. سرگروپان پیرم‌قل و افراد مسلح قلدر دیگر از برکت حکومت وحشت ملی و شخص دوستم مسلح شده و مثل گرگان هار به جان و مال مردم افتیده‌اند. خانه‌های مردم را به زور قرارگاه ساخته و دختران جوان را اختطاف می‌کنند؛ به نام عشر و بهانه‌های گوناگون مردم عام را مجبور به پرداخت پول و جریمه‌های کمر‌شکن می‌نمایند.

روزگار تیره مزدورکاران چوب‌فروشی‌های کابل

اکثر اوقات از کنار چوب‌فروشی‌های ساختمانی منطقه قصبه شهر کابل عبور کرده شاهد جان‌کنی و روزگار تیره کارگران آن می‌بودم تا تصمیم گرفتم پای صحبت چند تن آنان نشسته از وضعیت اسفبار زندگی شان آگاهی یابم.

فریاد جگرخراش گلچهره، شرمی به روی زنان زینت‌المجلس و سرکاری

در کارته نو شهر کابل ده‌ها زن بیوه زیر سقف‌های شکسته و ریخته زندگی مشقت‌باری از سر می‌گذرانند. با شنیدن قصه‌های دردناک هرکدام اینان که با ناداری و فقر، بی‌خانمانی، ترس و وحشت از زورمندان و دهها مشکل دیگر بسر می‌کنند، حس مبارزه و دادخواهی در انسان زنده می‌شود.

گلچهره، زن ۲۷ ساله از ولسوالی نجراب می‌باشد که به این منطقه‌ی تیره‌بختان پناه جسته است. او دوبار ازدواج کرده که چهار فرزند یتیم (فرزانه ۱۰ ساله، فرشته ۵ ساله و مسیح ۲ ساله) از شوهر اول و یک پسر (یوسف ۴ ماهه) از شوهر دومش دارد.

«راکت‌پرانی گلبدین سه برادرم را شهید کرد»

در شهر شش‌میلیونی کابل صدهاهزار خانواده‌ای اند که در اثر بیکاری و فقر و نبود امنیت، زندگی بخورنمیر و شکنجه‌باری از سر می‌گذرانند. در منطقه کارته نو کابل ده‌ها فامیل در سیهروزی و ناداری مطلق و زیر سقف‌های شکسته و ریخته شب و روز را می‌گذرانند که با تعدادی از آنان دیداری داشتم.

شکیلای ۳۸ ساله مادر هفت فرزند (لیمه ۲۰ ساله، مژگان ۱۸ساله، زهره ۱۶ ساله، خدیجه ۱۵ ساله، شکیب ۱۲ ساله، شعیب۱۰ ساله و عبدالله ۱ و نیم ساله) است که هیچ یک شان به مکتب نمی‌روند. او مانند ده‌ها خانواده دیگر در خانه فرسوده که از خودش نیست زندگی طاقت‌فرسایی دارد.

ترویج بنیادگرایی و جهالت در موسسات تعلیمی ننگرهار

معارف و تعلیم و تربیه ستون حیاتی هر جامعه است. ملتی مسلح با دانش قادر است در پیشرفت سرزمین خویش نقش ارزنده ایفا نموده و راه را برای سعادت آن جامعه هموار کند ولی مردمی که در راس وزارت‌ها و ریاست‌های معارف و تحصیلات عالی شان افراد ارتجاعی، بنیادگرا، ضد ترقی و ضد زن قرار داشته باشند، به سادگی توسط جنایتکاران و ستم‌پیشگان فریفته و تحمیق می‌شوند. افغانستان نیز کشوریست که معارف آن با گند بنیادگرایی، ارتجاع و جهالت مالامال گشته وظیفه اصلی‌اش را که پخش روشنایی و انسانیت است از یاد برده است. مشت نمونه خروار، مثال‌هایی را از وضعیت اسفناک پوهنتون و مکاتب ولایت ننگرهار یادآور می‌شویم.

فرشته خیمه‌نشین، خانه رویایی‌اش را رسامی می‌کند

به تاریخ ۲۹ ثور ۱۳۹۵ به دیدار یک خانواده خیمه‌نشین در نزدیکی شهرک حاجی نبی شهر کابل رفتیم، خانواده‌ای که می‌تواند نمونه‌ای از هزاران هموطن بی‌خانمان، فقیر و محروم ما باشد. صحبت را با جان آغا، پدر خانواده‌ آغاز کردیم. او ابتدا حاضر نبود مصاحبه کند:


استفاده و بازنشر مطالب این سایت در صورت ذکر منبع آزاد است.
حزب همبستگی افغانستان | www.hambastagi.org