سیلی غفار: چاره درد ما در بسیج و تشکل و خیزش ما نهفته است و بس!


کلیپ پیام خانم سیلی غفار، سخنگوی «حزب همبستگی افغانستان»

هموطنان داغدار!

دیروز، ۱۰ جوزای ۱۳۹۶، در کابل جنایتی به وقوع پیوست که در اثر آن تقریبا ۵۰۰ تن کشته و زخمی شدند؛ جنایتی که حتا برج ایفل برایش در سوگ نشست و دیشب را در تاریکی پردرد صبح کرد؛ جنایتی که انسان‌ها در سراسر جهان اشک ریختند و اما دولت دست‌نشانده ع و غ به گفته‌ی درست مردم ما، همان سریال بویناک شان را تکرار کردند:‌ غنی با کش و فش کامره‌های عکاسی و فلمبرداری به شفاخانه‌ای رفت و کمیسیونی ساخت و عبدالله هم حمله را تقبیح نمود. اما اینان اگر ذره‌ای هم وجدان می‌داشتند دیگر باید از قصرهای ننگین شان بیرون نشده و حتا فرد دیگر متن استعفای شان را می‌خواند.

«حزب همبستگی افغانستان»‌ از اندک تشکل‌های کشور بود و است که یورش نیروهای خونخوار امریکا و متحدانش بر افغانستان را اشغال نامید و قرارداد ننگین امنیتی را وطنفروشی. ما از همان اول اعلام نمودیم که افغانستان به قهقرای عمیقتر کشانیده می‌شود و خون‌های بیشتر افغان‌های بی‌گناه را خواهند ریخت. اکنون، در عمل می‌بینیم که همینطور شده و طی دو سال گذشته افغانستان شدیدتر از گذشته به حمام خون مبدل گشته است.

از دولتی که متشکل از ویرانگران و خودفروخته‌ترین‌ جنگسالاران و بنیادگرایان خونریز و شرکای جرم نکتایی‌پوش شان باشد، نباید جز شنیدن لاف و پتاق‌های عوام‌فریبانه، انتظار کوچکترین عمل مثبت را داشت. «ریاست امنیت ملی» اعلام نمود که عاملان این حادثه شبکه حقانی می‌باشد، پس چرا انس حقانی اعدام نمی‌‌گردد که خیانت و نوکری‌اش برای آی‌اس‌آی به‌مثل آفتاب روشن است. او با آن که در اختیار امنیت ملی است، هنوزهم به جزای اعمالش نمی‌رسد. اگر دولت جدی باشد به‌جای سخن‌پرانی علیه پاکستان و صدور حکم اعدام افراد درجه دو و درجه سه حقانی، خود انس حقانی، این مهم‌ترین نوکر شان را فوری به دار می‌زدند.

تا زمانی که عدالت عملی نگردد و تصمیم‌گیرندگان این عدالت هم همان مادران قربانیان حمله انتحاری ۱۰ جوزا، حمله بر چهارصد بستر، حادثه خونین دهمزنگ و نزدیکان قربانیان چهار دهه اخیر نباشند، شاهد هیچ‌نوع صلحی نخواهیم بود. عدالت و محکمه‌ی مردمی‌ای که در آن باید جنایتکاران چهار دهه اخیر به‌شمول سران خلق و پرچم، تنظیم‌ها، طالب و داعش، سران دولت دست‌نشانده کرزی و غنی محاکمه گردند و همچنان آن عده قلم‌به‌دستان خاینی که نقش پاککاری خون و خیانت را از سر و روی این جانیان دارند.

چاره درد ما در گفتن «در غمت شریکم» و «تسلیت می‌گویم»‌ نیست.

مادری که دیروز دلبندت را از دست داده‌ای، پدری که اشکت جاریست، خواهر و برادر سوگوار!

چاره‌ی درد ما در بسیج و تشکل و خیزش ما نهفته است و بس. خیزش ما در برابر جلادان چهار دهه اخیر؛ چرا که در کنار شبکه حقانی، این جلادان نیز عامل کشتار ۱۰ جوزا اند.


استفاده و بازنشر مطالب این سایت در صورت ذکر منبع آزاد است.
حزب همبستگی افغانستان | www.hambastagi.org